Day 1
 
หลังจากพูดคุยกับ คุณจุกและแลกไนเจอร์กับเจ้าบุญมีเสร็จ ฉันก็พาเจ้าบุญมีไปไว้ที่สนามหญ้าตรงชายป่าลับตาคน
 
ถ้า มีคนสงสัยว่าฉันคิดยังไงถึงอยากเอากระบือตัวนี้มาเลี้ยงล่ะก็ ที่แน่ๆฉันคงไม่เอามันไปไถนาแน่นอน แล้วทำไมน่ะเหรอ เพราะคุณจุกโฆษณาไว้ว่า
 
 
แน่นอน ประกาศสรรพคุณขนาดนี้ ไม่กล้าลองก็คงจะเสียสติไปแล้ว!! ไม่ว่ากันนะคะคุณจุก
 

 
"อืม เริ่มจากคาถาง่ายๆก่อนแล้วกัน วิงการ์เดียม เลวิโอซ่า!!"
 
แทนที่ตัวจะลอย เจ้าบุญมียังคงเคี้ยวหญ้าต่อไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
 
"เยี่ยมมากค่ะ!! สมคำร่ำลือ ต่อไปฉันจะเอาจริงแล้วนะคะ!!! เอ็กซ์พัลโซ่!!!"
 
ทันใดนั้นต้นไม้ที่อยู่ใกล้ๆก็ระเบิดจนหักเป็นสองท่อน
 
"555+ อุ๊บ ไม่ได้ๆเสียภาพนางเอกหมด (คุณพ่อ:"แล้วโปรไฟล์นั่นมันอาร๊าย") ว่าจะลองกับเตมูจินตั้งหลายที แต่มโนธรรมมันห้ามไว้ทุกที กร๊ากกกกส์ เย็นไว้นะเกรซ เดี๋ยวใครมาเห็นเขารู้กันหมด ไม่สิ เพราะไม่เห็นนั่นแหละดี"
 
**ผู้ ใดไม่เข้าใจมุข ขออธิบายว่าปรกติเกรซนั้นเป็นคน"จืดจาง"และน้อยคนนักจะเคยเห็นตัวเธอเป็นๆ แม้ว่าเธอจะยืนอยู่ต่อหน้าคนๆนั้นก็ตาม**
 
หลังจากทดลองกับต้นไม้ใกล้ๆ ก็ถึงคราวของเจ้ากระบือหน้าซื่อ
 
"อย่าโกรธกันเลยนะ บุญมี เอ็กซ์พัลโซ่!!!! "
 
ทันที ที่มีเสียงระเบิดดังขึ้นมาบริเวณรอบๆก็คลุ้งไปด้วยควันจากแรงระเบิด  เมื่อควันจางลงกลับปรากฏเพียงแค่หลุมขนาดใหญ่อยู่บนพื้นเท่านั้น
 
"........................."
 
ความจริงที่ฉันเห็นทำให้ฉันถึงกับหน้าถอดสี
 
"เย็นไว้นะ เกรซ ถึงเขาจะพยายามหาตัวคนร้าย ยังไงก็ไม่มีคนเจอฉันแน่นอน ไม่สิ....อ่ะ......"
 
 
ราว กับเด็กซุกซนที่โดนผู้ใหญ่จับได้ ฉันถึงกับตัวแข็งเมื่อได้เห็นร่างของเด็กผู้หญิงตัวเล็กผมยาวคนหนึ่งที่อยู่ หลังม่านควันนั้นและกำลังมองมาที่ฉัน ดูเหมือนว่าเธอจะยืนดูฉันมาตั้งนานแล้ว เธอคงไม่ได้เห็นฉันหรอกมั้ง
 
........"รุ่นพี่แม็คฟาร์แลนด์คะ"
 
ทำไมต้องชอบมีคนมาเห็นฉันในสถานการณ์แบบนี้ด้วยนะ ไม่ได้ๆต้องตั้งสติและทำตัวให้เป็น"เนียน"ที่สุด
 
"อะแฮ่ม เอ่อ ซากุราดะจ๊ะ มาทำอะไรที่นี่เหรอจ๊ะ"
 
เธอคือซากุราดะ ฟอเรส เรย์ รูมเมทของฉันเอง
 
"เด็กปี 1 ยังไม่รู้จักทางดี เดินมาไกลแบบนี้ระวังหลงนะจ๊ะ"
 
สายตากลมโตของเธอยังคงจ้องมาทางฉัน แต่ไม่มีคำพูดใดๆเอ่ยออกมา
 

 
"เอิ่ม... เมื่อกี้นี้ ฉันฝึกเวทย์ป้องกันตัวอยู่น่ะค่ะ มันเป็นเวทย์ที่นักเรียนปีโตๆเขาเรียนกันเธอคงจะตกใจสินะ"
 
โดยไม่มีสุ้มเสียงใดๆ มือของเธอเริ่มชี้มาที่หน้าของฉัน ฉันรู้สึกได้ถึงเม็ดเหงื่อที่กำลังไหลลงมาจากแก้ม
 
"เรื่องนี้ฉันอธิบายได้จริงๆนะจ๊ะ เอาเป็นว่าเรามานั่งคุยกันแบบลูกผู้หญิงกันสองต่อสองเอามั้ย"
 
และแล้วซากุราดะเริ่มเดินเข้ามาหาฉันอย่างช้าๆ โดยที่ยังชี้หน้าฉันอยู่ ฉันเกือบจะผงะหนีแต่ยังพยายามรักษามาดเดิมไว้
 
"ซากุราดะจ๊ะ ไม่ว่าจะด้วยเรื่องอะไรก็ตามแต่การชี้หน้าคนอื่นแบบนี้มันไม่สุภาพนะจ๊ะ"
 
เด็กสาวปี 1 บ้านเรเวนคลอยังคงเดินเข้ามาจนอยู่ห่างฉันได้หนึ่งฟุตจึงหยุด สีหน้าเธอยังคงเรียบเฉย
 
"ซากุราดะจ๊ะ....."
 
 
ซากุราดะ"ข้างหลังรุ่นพี่..........มีควายอยู่บนปราสาทน่ะ"
 

 
ฉันหันกลับไปมองอย่างช้าๆ และบนยอดปราสาทนั้น บุญมีกำลังเคี้ยวหญ้าอย่างไม่ทุกข์ร้อนบนผืนดินที่โดนคาถาฉันระเบิดไปพร้อมกัน
 
ซากุราดะ"ให้ฉันช่วยมั้ยคะ"
"ไม่เป็นไรจ๊ะ ถึงเธอจะใช้คาถาชั้นสูงได้หลายอย่าง แต่เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของรุ่นพี่อย่างฉันเองนะคะ กลิสเซโอ!!!"
 
ทันใดนั้นหลังคาปราสาทก็เปลี่ยนไปสไลด์ให้บุญมีกับผืนดินไถลลงมาได้ ขณะนั้นเอง ซากุราดะเริ่มถอยห่างออกไป
 
ซากุราดะ"เหมือนจะลงมาเร็วไปหน่อยนะคะ"
 
เร็ว ไปจริงๆน่ะแหละ เพราะพอกลุ่มก้อนดินกับกระบือไถลลงมาพ้นหลังคาปราสาท มันก็เริ่มพุ่งไปบนฟ้าอีกครั้ง ราวกับนักสกีผาดโผนในกีฬาโอลิมปิก ในตอนนั้น ฉันรู้ดีว่าควรจะทำอย่างไร
 

 
"วิ่งงงงงงงงง!!!!!!!!!!!!"
 
และ แล้ว ฉันก็ต้องไปลงเอยในคูน้ำ เนื้อตัวมอมแมมแถมกลิ่นนิดๆ ส่วนเจ้าบุญมีน่ะเหรอ ก็ยังเคี้ยวหญ้าอยู่เหมือนเดิมน่ะแหละ ช่างเหมือนคนน่าโมโหบางคนที่ฉันรู้จักจริงๆเลยนะ ส่วนรูมเมทรุ่นน้องของฉันหายไปไหนก็ไม่รู้ แต่สภาพยังไงก็ดีกว่าฉันตอนนี้แน่นอน
 

 
ขณะ ฉันที่เนื้อตัวสะบักสะบอมกำลังพยายามลากบุญมีกลับไปเข้าคอกอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงคนเดินมาจากมุมปราสาท เป็นหนุ่มแว่นผู้กำลังเคี้ยวดินสออย่างเอร็ดอร่อย บนศีรษะของเขามีอึ่งอ่างกำลังฮัมเพลงอยู่และชายหนุ่มผิวคล้ำผมขาวที่ฉันจำ หน้าได้ไม่มีวันลืม 
 
 
ชาย ทั้งสองคนเริ่มเดินเข้ามาใกล้ในระยะที่เห็นหน้ากันถนัด เตมูจินเห็นหน้าฉันแล้วจึงเลิกคิ้วขึ้นข้างนึง พร้อมเอามือปิดจมูก เย็นนี้ฉันจะโชคร้ายไปถึงไหนนะ
 
เตมูจิน"นี่ไม่ได้อาบน้ำมากี่วันแล้วเหรอ"
"ฉันอาบบ่อยกว่านายแล้วกัน"
ทิโมธี่ "อ๊ะ อี๊อืออือเอ๊อี๊เอยมาอ๋อนอาอ๋าอังอิดไอ้อายไอ้อ๊ะ (นี่คือซือเจ๊ที่เคยมาสอนภาษาอังกฤษให้นายใช่มะ)"
เตมูจิน"Da"
ทิ โมธี่ "อินอีอี้ไอ้อู้อักอ๊ะ อ๋มอื้ออิโออี้ เอยอิง (ยินดีที่ได้รู้จักนะ ผมชื่อ ทิโมธี เฟยซิง) อุ๊ก!!! เหม็นอ๊ะ [เอาดินสออุดจมูกสองข้าง]"
 
ถ้าฉันเป็นศาสตราจารย์ ฉันจะปรับหมอนี่ตกวิชาสมบัติผู้ดี
 
ทิโมธี่ "ถึงจะดูเหมือนเพิ่งจะแหกคุกอัซคาบันออกมา แต่ซือเจ๊ก็ยังสวยเหมือนผิวเจ้าอึ่งเลยนะคับ"
 
เอาเข้าไป แค่คุณพ่อฉันก็แย่พอแล้วนะ ทำไมชีวิตฉันถึงรายล้อมด้วยผู้ชายเพี้ยนๆแบบนี้ด้วยนะ
 
ยัง ไม่ทันคิดเสร็จ ทิโมธีก็ทำหน้าตาจริงจังขึ้นมา ถ้าไม่นับเรื่องหน้าตกกระแบบวัยรุ่นอังกฤษทั่วไปกับดินสอที่ยัดอยู่ในรูจมูก สองข้างของเขาแล้ว หน้าตาเขาก็ดูไม่แย่นัก และถึงจะใส่แว่นตาอยู่ก็ไม่อาจปิดบังแววตาอันบริสุทธิ์ของเขาได้

ทิโมธี่ "จะไปงานเต้นรำกับผมมั้ยครับ"

ขอกันแบบนี้จะมีผู้หญิงที่ไหนบ้าไปกับหมอนี่มั้ยเนี่ย ยังกับโดนเด็กประถมขอแต่งงานอย่างนั้นแหละ

ทิโมธี่ "ถ้าอยากจะปฏิเสธ ก็บอกผมมาตรงๆก็ได้นะครับ"

เสียงของเขาที่ยังคงหนักแน่นเช่นเดิม ถ้าหากไม่มีดินสอที่อุดจมูกอยู่ บรรยากาศก็คงจะดีกว่านี้

"นี่นาย....."

ทิ โมธี่ที่ตอนนี้ก้มหน้ารอฟังคำตอบอยู่เริ่มตัวสั่นเทิ้ม สีหน้าของเขาเริ่มแดงเล็กน้อย แล้วจึงกลับหลังหันวิ่งหนีไป ดูท่าจะฝืนไม่ไหวแล้วสินะ
 
"เพื่อนนายนี่ มารยาทแย่ที่สุดเลยนะ"
 
เตมูจิน "ก็เขาเหม็นตัวเจ๊นี่นา ยังไปว่าเขามารยาทแย่อีก"
 
ใครแย่กว่ากันแน่นะระหว่างสาวน้อยตกคูกับผู้ชายผู้ไร้มารยาทในการสื่อสารโดยสิ้นเชิง ฉันลังเลอยู่พักนึงก่อนจะเอ่ยปากขอโทษไป
 
"แล้วเจ๊จะตอบว่าไงล่ะ"
 
"อืม......ท่าทางฉันจะบ้าไปแล้วจริงๆ ฉันเกิดไปประทับใจอะไรในตัวหมอนั่นกันนะ"
 
เตมูจิน "что(อะไรนะ?)"
 
"เขาชื่อทิโมธี่สินะ นายบอกให้มิสเตอร์"เอยอิง"ไปรอที่งานก็แล้วกัน ถ้ายังไม่ลืมฉันไปซะก่อนล่ะนะ"
 
จะว่าไป....หมอนั่นยังไม่ถามชื่อฉันเลยนี่นา
 
เตมูจิน "ไปก่อนนะเจ๊ อย่าลืมไปขอโทษทิโมธี่ล่ะ แล้วก็[มืออุดจมูก] อาบน้ำซะด้วยล่ะ นี่ ทิโมธี่!!! ยืมที่อุดจมูกฉันก็ได้นะ"
 
แล้วเตมูจินก็วิ่งตามเพื่อนของเขากลับปราสาทไป
 
..........."หึๆ เขาว่ากันว่าร้อยละ 70 ของผู้หญิงที่โดนผู้ชายเห็นในสภาพแบบนี้ มักโดนบอกเลิกก่อนวันงานนะคะ[ชิ้ง]"
"ว้ายยยย....มะ-แหม จู่ๆโผล่มาแบบนี้ ตกใจหมดเลยนะคะ คุณพอเทรีย"
 


พอเทรีย ทิเวโนริส รูมเมทสโตกเกอร์ (Stalker) ของฉันปรากฏตัวมาคอมเมนท์ให้ฉันใจหายเล่น
 
พอเทรีย "เพิ่งรู้นะคะเนี่ยว่าที่คุณเกรซหายไปบ่อยๆเนี่ย แอบไปมีเรื่องสนุกแบบนี้นี่เอง คริๆ"
 
ตั้งแต่ ตั้งห้องอยู่ด้วยกันมา ฉันมีตัวตนอยู่แค่วันแรกเท่านั้นแหละ แถมได้เป็นหัวหน้าห้องอีกต่างหาก แต่หลังจากนั้นฉันก็จำใจปล่อยให้กระดาษโปสท์อิททำหน้าที่แทน
 
"อ๊ะ จริงด้วยสิ วันนี้เป็นเวรคุณพอเทรียทำความสะอาดห้องนี่คะ คุณไมลส์รู้เข้าระวังจะโดนดุเอานะคะ"
พอ เทรีย: "ฉันรู้นะคะว่า 80% ของผู้หญิงที่เปลี่ยนเรื่องคุยกะทันหันมักกำลังเขินอายเรื่องอะไร บางอย่างอยู่ แล้ว90%ของเรื่องที่ว่ามักจะเป็นเรื่องของความรักซะด้วยสิคะ......คริๆๆๆๆ"
 
เธอขยับแว่นอย่างมีเลศนัย แล้วจึงกลับปราสาทไปด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม
 
สุดท้าย เจ้าบุญมีก็ได้คุณจุกก็มาช่วยยกไปเก็บเอง 
 
"ขอโทษจริงๆนะคะ"
จุก "เอ่อ ไม่โดนเจ้าบุญมีทับก็เป็นบุญแล้วขอรับ กระผมจะช่วยยกไปเก็บให้"
 
แล้วคุณจุกก็ยกบุญมีด้วยแขนข้างเดียวเดินกลับคอกไป
 
เก่งขนาดนี้แล้วยังมาเรียนเวทย์มนต์อีก สุดยอดไปเลย
 
แม้ฉันรู้สึกล้าเต็มที แต่ก็ยังฟุ้งซ่านไปคิดเรื่องคำชวนนั่นจนได้ ทำไมฉันติดใจกับคำพูดแค่นั้นด้วยนะ
 
เฮ้อ ไปอาบน้ำดีกว่า
 
________________________________
 
เดี๋ยวเอาDay 2,3 ลงทีหลังนะครับ
 
ขอบคุณคุณCoredrill และแขกรับเชิญทุกคนด้วยครับ ติชมยังไงคอมเมนท์ได้เลยครับ
 

Comment

Comment:

Tweet

อ่านแล้วสนุกมากค่ะบุญมีเป็นกระบือที่สุดยอดมากเลยแฮะ /รีบไปอ่านตอนต่อไป

#11 By kuroneko13th on 2011-01-19 22:58

ฮามาก!!! ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัวจริงๆ
จะว่าไปไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าบุญมีจะมีการทรงตัวเป้นเยี่ยมขนาดนี้(ฮา)

จุก: คุณคนนั้นเลี้ยงบุญมีดีจังเลยนะขอรับ ได้ข่าวว่าพานายไปเล่นไสลเดอร์มาด้วยหรือเปล่าขอรับbig smile -/ลูบหัวบุญมี

บุญมี: -/เคี้ยวหญ้าหน้าซื่อต่อไป

#10 By Guppo on 2010-12-10 13:30

คะ.........คุณบุญมีนี่มัน กระบือเมพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพ =[]=!!!! ตลกจนไม่รู้จะตลกยังไงแล้วค่ะ ยิ่งตอนที่เป็นสไลด์ลงมาไล่หลังนั่นอีก โอ๊ยขำ!!! 555555555555555555

#9 By KUN on 2010-12-10 02:48

กร๊ากกกกกก
สงสารเกรซจังเลยค่ะ ฮาา
คุณบุญมีนี่..กินหญ้าสบายอารมณ์ หารู้ไม่ว่าคนรับเลี้ยง(ชั่วคราว)โดนอะไรบ้าง(กร๊ากก)

ฮาาา วาดพอเทรียซะสวยเลย~~
ขอบคุณมากเลยค่ะcry
เข้าถึงอารมณ์พอเทรียได้สุดๆไปเลย
ได้ใจแม่สุดๆค่ะ=w=b+

พอเทรีย - ครึๆๆ อ๊ะ.. ฉันยังไม่ได้ทำการบ้านเลยนี่นา ฮรี่~
อ๊ะ จริงๆสิ เกรซ ระวังหน่อยนะ เพราะเขาว่า74%ของคนที่วันแรกก็เกิดเรื่องซวยๆ วันถัดๆไปจะเริ่มทยอยความซวยขึ้นกว่าเดิมล่ะ อุครึๆๆๆ
/ถีบลูกตกสระ กร๊าซซ อย่าไปฟังมานน=[]=""
ฮาาา
ท่าทางจะซวยจริงๆด้วย= ="
เตมูตั้นกะทืโม๊ใจร๊ายยย

#7 By "LosTFeEl" on 2010-12-09 18:50

>< น่ารักมากเรยคร๊าาา

ฮามากกกก สนุกดีคะ

โล่งอกที่หนูเรย์ไม่ปากเสียใส่นะคะ

#6 By Yorugawa & Arch angel on 2010-12-09 17:57

สรรพคุณบุญมีนี่น่าเอาไปเลี้ยงจริงๆ 555+

#5 By 1St-Kuro Studio on 2010-12-09 16:15

ทิโมธี : ๐[]๐" .....................=///= อัน อั้น อิ่น อุน อ้อ ไอ้ ไอ้ แอ้ อั๊ก เอ้า ไอ่ อั๊บ (วันนั้นกลิ่นคุณก็ไม่ได้แย่ซักเท่าไหร่คับ)
//พูดไปนั่น แต่เจ้าตัวใส่ที่ปิดจมูกเหมือนของนักดำน้ำอยู่

55555 ขำมากเลย สนุกจัง ทำได้ดีมากเลยลุง

#4 By @sspack on 2010-12-09 10:08

โอ้ยมันจอร์จมากค่ะ!!!! บุญมีเจ๋งสุดๆ แล้วทำไมกลายเป็นปราสาทไปได้ล่ะเนี่ย!!!!

#3 By manese on 2010-12-09 09:34

โอ้วสรรพคุณบุญมี สุดยอดยิ่งกว่าโฆษณาอีกค่ะ
โอ๊ย ฮาคุณบุญมี>[]<

อยากมีเลี้ยงไว้ซักตัว

#1 By DaisukiM&P on 2010-12-09 02:06